PvdA leden, kom vanavond naar de ALV en laat je stem horen!
Amsterdam/Politiek
|
09 December 2009 | 10:53:14
Over enkele uren mogen de leden van de PvdA in Zuidoost hun
stem uitbrengen en bepalen wie hun nieuwe lijsttrekker voor de verkiezingen van
maart 2010 zal zijn. De leden hebben wat te kiezen. Er is een kandidaat en er
zijn tegenkandidaten.
Recepten
voor een goed democratisch proces!
Ik heb
mijn diensten aan de partij aangeboden, mede op aandrang van vele burgers in
Zuidoost. Dat waren leden en niet-leden die heel graag een frisse,
nieuwe en integere politieke wind door hun Stadsdeel zien waaien. Het is
bekend hoe het vervolgens is gegaan. De kandidaten werd helaas niet de ruimte
van het debat geboden en zij werden in feite monddood gemaakt, inclusief de
kandidaat van het bestuur zelf.
Zelf heb
ik mij, nadat de kandidatenlijst bekend was gemaakt, moeten verweren tegen
een poging tot verwijdering van de kieslijst. Er zou iets mis zijn met
mijn integriteit. Hier bleek geen enkele grond voor te zijn. Hiervoor zijn
verontschuldigingen aangeboden. Welke ik ook heb geaccepteerd. Toch blijf ik
mij zorgen maken over de toekomst van de partij in Zuidoost. Een cleane manier
van politiek bedrijven moet de basis zijn voor de toekomst.
In de
politiek is debat het grootste goed. Het is de meest directe manier om kiezers
te informeren over de wensen, doelen en ambities van iedereen die zich
verkiesbaar stelt. Zonder open debat is de politiek dood. Hoe kan je jongeren
vragen om politiek te participeren als je zelf het debat tegenhoudt?
Ik hoop
dat de leden vanavond stemmen met hun hart en hun verstand. De verkozen
lijsttrekker heeft daarmee een mandaat waarmee hij/zij de komende vier
jaar het politieke leiderschap optimaal kan uitoefenen. Ik weet zeker dan de
"verliezers" vervolgens loyaal het belang van hun partij zullen
dienen.
Wat wil
ik als lijsttrekker van de PvdA voor Zuidoost?
Ik ben van
mening dat het tijd wordt om in Zuidoost de oude dogma's los te laten en om
voortvarend en vernieuwend aan de slag te gaan. De dreiging van oplopende
werkloosheid en het toenemende gevoel van onveiligheid vragen om een politiek die
in staat is om vele partijen samen te brengen. Samen kunnen deze dreigingen pas
echt aangepakt worden. Vooral de jongeren in Zuidoost hebben een politiek nodig
die houvast en zelfvertrouwen geeft, die gelooft in hun talent en die
investeert in hun toekomst. Dat heb ik als bewoner én als vader in Zuidoost
gedaan en dat zal ik vanuit de politiek blijven doen. Ik heb een sterk geloof
in de talenten en daarmee in de kansen die de bewoners van Zuidoost hebben.
Dus:
Ik wil meer investeren in
kansen op de arbeidsmarkt door scholing en samenwerking van onderwijs,
bedrijfsleven en welzijn
Ik wil meer samenwerking en
wederzijds begrip creëren tussen burgers en politie! "Veiligheid doe je samen"
Ik wil meer ruimte voor
startende ondernemers in Zuidoost, want iemand die zijn eigen brood weet
te verdienen heeft zelfvertrouwen en zal dit overdragen aan zijn of haar
kinderen
Ook in
Zuidoost met lef en liefde werken aan een toekomst vol zelfvertrouwen. Dat is
wat ik wil!
Vanaf 19.00 uur is de inloop met gelegenheid zich te laten registreren als deelnemer aan de vergadering. U dient zich hierbij te kunnen identificeren. Indien uw ledenrecht geldig is, krijgt u de kaart waarmee u persoonlijk aan de stemming per stemkastje kan deelnemen.
Vanaf 20.00 uur is de aanvang van de ledenvergadering.
De ledenvergadering vindt plaats in het Regardz Planetarium in Amsterdam Zuidoost, aan de Kromwijkdreef 11. Dit ligt op 5 minuten lopen van de metrohalte Gaasperplas.
Per auto neemt u dezelfde afslag als die naar Hotel Campanile, en u kunt vervolgens aan de linkerkant (slagboom gaat open) gratis parkeren op de parkeerplaats van Regardz Planetarium.
Steunverklaring van Roy Groenberg!
|
03 December 2009 | 13:37:34
Roy Groenberg (Brada Kaikusi) heeft Marcel La Rose op
maandag 1 december geïnterviewd voor Mighty Radio. Roy raakte hierdoor zeer
geïnspireerd over de kandidatuur van Marcel en wil zijn enthousiasme en
overtuiging met u delen.
'Ik woon al 32 jaar in de Bijlmer. Ik verwacht dat Marcel
diegene is die de mensen perspectief geeft. De mensen zelf zullen het moeten
doen en Marcel snapt dat.
Ik sta achter Marcel La Rose, maar dat zegt natuurlijk niet
dat ik tegen mevrouw Dalgliesh en zeker niet tegen de heer Khela ben. Ik denk
dat Marcel de juiste schakel zal zijn tussen de politiek en wat de overheid kan
doen en de burgers van Zuidoost. Het sterke is dat hij zichzelf presenteert als
lid van een partij, die zich druk maakt om het wel en wee van de bevolking en niet
alleen als Nederlander van Surinaamse afkomst. Dat gevoel kent hij natuurlijk
heel goed, hij komt zelf ook uit Suriname. Dat maakt hem zo sterk.
De onvrede van veel Nederlanders van Surinaamse afkomst over
de politiek is helaas te begrijpen. De jongeren willen werk. Geen armoede. De
jongeren willen meer veiligheid en niet horen dat ze alleen maar problemen
brengen. Met Marcel verwacht ik dat daar echt meer aan gaat gebeuren.
Tot slot wil ik u meegeven dat ik denk dat Marcel ook echt
bruggen kan bouwen tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Van de blaka man,
tot de Indiër, van de joden tot witte Nederlanders. Samen vormen we zuidoost.
En samen met elkaar moeten we vooruit.'
Mvg,
Roy Groenberg
-------------
Als radiomaker heb ik Marcel geïnterviewd voor Mighty Radio.
Deze is terug te luisteren als u de volgende link in uw browser plakt:
Zondag 29-11 met Jongeren in gesprek in No LIMIT, kom ook!
Amsterdam/Politiek
|
28 November 2009 | 19:26:39
Op zondag 29 november 2009 vindt het evenement “Becoming You” plaats in MFC No Limit te Ganzenhoef Amsterdam.
Het evenement is een inspiratiedag voor jongeren, waarop diverse sprekers lezingen geven gericht op de toekomst. Wie ben je en wat is jouw werkelijke positie in deze maatschappij? Hoe belangrijk is het om vandaag keuzes te maken voor ‘de toekomst’? En hoe maak je de juiste keuzes?
Een dag waarop positiviteit en ontwikkeling centraal staan. Aan de hand van uiteenlopende onderwerpen; betreffende politiek, marketing, diversiteit, economie en zelfontwikkeling, zult u als bezoeker na het congres geïnspireerd zijn om te beginnen of verder te gaan met uw zelfontwikkeling. Antwoord op deze vragen hierboven en meer d.m.v. inspirerende lezingen met als thema: Economie. Sprekers: Marcel La Rose, Bamba Nazar a.k.a. Dj 360, Dionne Abdoelhafiezkhan, Sharif Khalladi en met als speciale gast Angelo Bromet.
Open bijeenkomst op 8 november
Amsterdam/Politiek
|
28 November 2009 | 19:26:37
Op 8 november organiseerde ik een bijeenkomst "huiskamergesprek" in het nieuwe Global Dance Centre.
Met Nicholas "Shaker", onze gastheer van die zondag, gaat het goed! Zijn GDC begint prima op toeren te komen en in december houdt hij zijn officiële feestelijke opening. Jullie weten dat het GDC project voor mij het grote voorbeeld is van hoe ambitieuze jongeren ook op eigen kracht hun dromen kunnen waarmaken. Zonder subsidie, maar wel met de loyale ondersteuning van een krachtig netwerk. Tegelijk verzet ik mij tegen de ongenuanceerde kreet van "subsidieverslaafden", die tegenwoordig gebruikt wordt voor iedereen die de overheid om hulp vraagt bij het verwezenlijken van de eigen ambities. Niet iedereen heeft immers dezelfde buitengewone talenten meegekregen. Maar iedereen heeft wel het recht om te proberen het beste uit zichzelf te halen. Ook als daar steun van de gemeenschap voor nodig is. Natuurlijk altijd op basis van heldere afspraken, en vooral een goede inschatting van haalbaarheid en "accountability", een zuivere verantwoording achteraf. Waar ik altijd van opkijk, is dat een overheid zo vaak eerst "geeft" en dan zo weinig betrokken blijft bij het verloop van het project. Dat moet volgens mij echt anders. Want dan blijven er vaak alleen teleurgestelden over aan beide kanten van de streep.
In Zuidoost vinden velen - terecht - dat het nu tijd wordt om alle energie te stoppen in de ontplooiing van mensen. Dat betekent voor mij dat het Zuidoost bestuur maximaal op de proef gesteld gaat worden voor wat betreft het vermogen om talent uit mensen te halen en op gepaste wijze daar ondersteuning aan te geven.
Mogelijk ga ik zondag aanstaande, 28 november, in debat met de andere lijsttrekkers van de PvdA In Zuidoost.
Het is sommigen van jullie zeker niet ontgaan dat er volop commotie en emotie is over dit lijsttrekkerschap, de koers en de visie van de Partij van de Arbeid, en dat de discussie toch weer dreigt af te glijden naar een verhaal van etnische verschillen en rivaliteit. Tegelijk is er een roep om een lijsttrekkersdebat in Zuidoost. Ik steun graag die oproep en motiveer dat in de bijgaande open brief. Ik ben van mening dat alleen een open debat ervoor kan zorgen dat negatieve sentimenten zich niet meester maken van de discussie, en dat in de altijd hectische periode rond de lijstsamenstelling uiteindelijk toch de gelederen gesloten zullen blijven.
Steunverklaringen voor mij, september 2009
Amsterdam/Politiek
|
28 November 2009 | 19:26:35
Geachte
heer Bolte,
Langs deze
weg willen wij u laten weten zeer verheugd te zijn met de mogelijke kandidatuur
van Marcel La Rose voor het lijsttrekkerschap van de PvdA in het Stadsdeel
Zuidoost. Hoewel wij natuurlijk begrijpen dat de afweging over het
lijsttrekkerschap nog gemaakt dient te worden door de
kandidaatstellingcommissie, het bestuur en tot slot door de Algemene
Ledenvergadering, willen wij u vragen alle leden van de
Kandidaatstellingscommissie deze brief te doen toekomen, met verwijzing naar de
oproep in uw Zomerbrief 2009. Wij zien Marcel als de ideale
kandidaat-lijsttrekker voor de PvdA Zuidoost.
Wij gaan
ervan uit dat Marcel La Rose zich persoonlijk tot de
Kandidaatstellings-commissie zal richten met zijn aanmelding en motivatie.
Hieronder willen wij alvast onze eigen argumenten met de
Kandidaatstellingscommissie delen.
Marcel zal
volgens ons een uitstekende lijsttrekker en Stadsdeelvoorzitter zijn vanwege de
volgende punten.
1.Hij
heeft een smetteloos blazoen en zijn integriteit is onomstreden. Het aanzien
van de Stadsdeelpolitiek zal met hem in een beter daglicht komen te staan.
2.Marcel
heeft een natuurlijke en innemende stijl van omgaan met de diverse geledingen
van de samenleving. Hij gelooft sterk in de kracht van mensen die hun lot in
eigen handen nemen en weet hun op de juiste wijze tegemoet te treden, te
enthousiasmeren en te ondersteunen.
3.Marcel
wil de sociale pijler in het beleid van het Stadsdeel, om de mensen in het
Stadsdeel een betere toekomst te geven, stevig neerzetten. Naast de succesvolle
ruimtelijke vernieuwing is het de hoogste prioriteit om stevig in de mensen te
investeren.
4.Marcel
kan als geen andere een gunstige wending geven aan dit beleid, gezien zijn
uitstekende verdiensten als bestuurder van maatschappelijke instellingen, zijn
grote ervaring met bestuursfuncties in het onderwijs, en zijn ervaring met
arbeidsmarktprogramma’s zoals bijvoorbeeld het Arena Initiatief in Zuidoost
heeft aangetoond.
5.Met
Marcel zal de economische bedrijvigheid in het Stadsdeel nog verder toenemen,
ook vanuit de bewoners zelf. Hij heeft grote ervaring met ondernemersnetwerken
en kent met zijn lange ervaring het bedrijfsleven van binnenuit.
6.Met
Marcel aan het roer wordt er meer vanuit de grassroots gewerkt, 'mensen maken
de stad, niet andersom'. Zo denken wij erover, wij weten dat Marcel daar ook zo
over denkt. Hij staat bekend als toegankelijk en benaderbaar, voor jong en oud
en zwart en wit.
7.Marcel
laat zich niet afleiden door de waan van de dag, maar weet elke discussie in
het juiste bredere perspectief te plaatsen, waardoor genomen besluiten en
gemaakte keuzes een brede basis hebben. Het ligt in zijn natuur om verschillen
te willen overbruggen.
8.Door
zijn integriteit, heldere visie en het vermogen om dat welbespraakt te
verwoorden zal hij weggelopen sociaal democraten weer op de partij doen
stemmen.
9.Marcel
is een fixer met een groot aantal relevante netwerken. Van hem wordt algemeen
gezegd dat hij “voor een boodschap gestuurd kan worden” en mensen kan
enthousiasmeren om ergens actief aan deel te nemen. He gets
things done!
Tenslotte:
Al 30 jaar
heeft hij zich als inwoner van Zuidoost, al dan niet vanaf de zijlijn, ingezet
voor de ontwikkelingen in dit Stadsdeel. Met de blik van een
politiek-bestuurlijke buitenstaander, en met het hart van een betrokken
familielid zal hij de uitdagingen van deze tijd, in dit Stadsdeel en vanuit dit
Stadsdeel aangaan, is onze volle overtuiging.
Wij
benadrukken dat wij uitdrukkelijk op persoonlijke titel onze steun geven aan
deze verklaring.
Column: Politieke participatie of langs de lijn blijven staan?
Amsterdam/Politiek
|
28 November 2009 | 19:26:33
Uitgesproken bij het Srefidensi-debat: politieke participatie of langs
de lijn blijven staan?''
Alle
migrantengroepen in Nederland worstelen met het probleem van integratie en
participatie. Migranten zijn welkom, maar zij moeten beter hun best doen, staat
in de recente integratiebrief van het kabinet. Alle burgers zijn gelijkwaardig
maar van migranten mag volgens het kabinet een extra inspanning worden gevraagd
om een plek te verwerven in de Nederlandse samenleving. Van migranten en
autochtone Nederlanders verwachten we geen gelijke inspanningen, staat in de
brief. Migranten moeten méér hun best doen. Ze zijn het aan zichzelf, hun
kinderen en de samenleving verplicht om de taal te leren, onderwijs te volgen
en werk te zoeken.
Dat is op zich
een redelijk uitgangspunt. Migranten beginnen doorgaans met een achterstand en
het is in hun eigen belang om die achterstand zo snel mogelijk in te lopen.
Maar hoe vertaalt zich dat in politieke participatie?
Politieke
participatie is een van de krachtigste strategieën voor migranten om verankerd
te raken in het nieuwe vaderland. Je bestuurt de maatschappij mee, je denkt mee
over de rechtvaardige verdeling van schaarse middelen; je helpt de samenleving
vorm geven en je zit in een positie om zwakkeren mee te kunnen trekken.
Tegelijk komt
nergens de worsteling tussen integratie, participatie en jezelf zijn met je
eigen cultuur en je eigen achtergrond, krachtiger tot uitdrukking als bij
migranten in de politiek. Zij willen zowel het algemeen belang loyaal dienen
als tegelijk van waarde zijn voor de vooruitgang van hun eigen migrantengroep.
Zij willen graag die dubbele inspanning helpen vormgeven waartoe het kabinet zo
dringend oproept.
En precies zo
ziet de migrantengroep het ook. Die kijken reikhalzend omhoog naar de hulp
welke hun vanaf het politieke niveau geboden kan worden, om zo snel als
mogelijk hun achterstand in te halen. Maar dat wordt moeilijk als jouw migrantenpoliticus een samenleving mee
helpt besturen die steeds hardere standpunten inneemt jegens immigranten, die
de normen rond participatie verschuift en de eisen van burgerschap steeds
verder opschroeft. Wanneer worden de grenzen van politieke participatie bereikt
als bovendien steeds meer stemmen roepen dat de migranten eigenlijk helemaal
niet welkom zijn?
Laat mij met jullie spreken
over een schrijver, die kwam uit een niet-westers land en die in Nederland het
burgerschap aanvroeg. Dit is niet verzonnen. Het verhaal vertelde de schrijver
jaren geleden zelf tijdens een symposium in De Balie.
Hij had de geschiedenis van
het huis van Oranje uit zijn hoofd geleerd, kende exact de hoogte van de bergen
en de breedte van de rivieren en hij had zich door de biografie van Thorbecke
heen geworsteld. Met oranje stropdas en op de fiets toog de schrijver op een dag
naar het Amsterdamse stadhuis om zijn ‘toelatingsexamen’ te doen. Hij
verwachtte ontvangen te worden door blanke blonde heren, die hem stevig over
het Nederlandse erfgoed aan de tand zouden voelen.
‘Al mijn poriën schreeuwden
het uit bij die heren te willen horen’, vertelde de schrijver. Zijn hart klopte
op het ritme van het Wilhelmus, maar stokte even toe hij ‘overhoord’ bleek te
worden door een mooie elegante en …. zwarte vrouw. Onthutsender nog was dat
deze hem slechts enkele zakelijke vragen stelde en hem binnen vijf minuten de
hand reikte om hem welkom te heten in Nederland.
De schrijver
vertelde verder:
Ik ben een
dictatuur ontvlucht. Op dat moment bestonden er voor mij in de wereld maar
dertig landen die je democratisch kon noemen. Twintig daarvan lagen in Europa.
Ik zag Europa als een bastion van democratie, vrijheid van meningsuiting en
respect voor het individu, waarop mijn schrijverschap is gebaseerd. Die waarden
zijn kostbaar en die moet je verdedigen. Als Europees staatsburger mag je stemmen.
Als je niet weet waarvoor Europa staat, ga je te gemakkelijk stemmen voor
mensen met dezelfde etnische achtergrond met mogelijk hele andere ideeën over
normen en waarden.
Onze schrijver
heeft geen ongelijk. De Europese democratie en vrijheid van meningsuiting zijn
zaken om te koesteren en krachtig mede te helpen bewaken.
Maar hoe zit
het met het stemmen op mensen met dezelfde etnische achtergrond. Waarom is dat
onwenselijk? En hoezo is dat gevaarlijk? En zijn wij het 100% eens over welke
normen en waarden wel en welke niet mogen worden nageleefd?
Maar vooral
bleef die ene zin van de schrijver door mijn hoofd spoken:
“Al zijn poriën
schreeuwden het uit bij die blanke, blonde heren te willen horen.”
Laten wij ons
voor deze discussie voor een kort ogenblik op gevaarlijk terrein begeven. Wij
doen dat heel even, in de wetenschap dat wij met onze redelijkheid en gezond
verstand ook afwijkende geluiden in onze beschouwing moeten kunnen betrekken.
De behoefte van de
schrijver om aansluiting te vinden bij de blanke, blonde heren, deed mij
namelijk denken aan de spreekwoordelijke krabben in een ton. Niet zomaar het
verhaaltje van de krabben in een ton, maar de versie van de omstreden Reverend
Louis Farrakhan over The crab and the crab barrel owners.
Zijn verhaal gaat zo: De
ene krab probeert zich te bevrijden uit de ton, maar wordt door andere krabben
die ook hun vrijheid willen, terug in de ton getrokken. Laten wij ons
voorstellen dat er mensen naar dit drama van woedende en radeloze krabben in de
ton kijken. En laten wij ons voorstellen dat iemand zegt. Kom, laten wij een
paar krabben bovenop de ton zetten, dan vormen zij een voorbeeld voor de
anderen. Als de andere krabben omhoog kijken zal dat hun het gevoel geven dat
ook zij uit de ton kunnen ontsnappen.
Maar, zegt de Reverend, die
krabben op de rand van de ton kwamen er niet uit vanwege hun eigen kracht,
talent en kwaliteiten. Die krabben zitten op de rand omdat de eigenaar van de
krabbenton dat zo gewild heeft. Daar hoeven zij niet te vechten en te struggelen,
en hun kwaliteit van leven gaat er zienderogen op vooruit. Zij worden gezond en
welvarend en dat zien de krabben in de ton.
Stel dat de krabben de
migranten zijn. Diegenen die de ton hebben verlaten zijn succesvol en
welgesteld geraakt. Zij hebben politieke en maatschappelijke invloed
verworven. En zij willen hun
rijkdom en invloed oprecht en naar beste geweten aanwenden om ook de anderen
uit de ton te halen. Al gauw komen zij tot de ontdekking dat zij helaas op
eigen houtje eigenlijk niets kunnen doen.
Dat leidt tot vragen: had
de eigenaar van de ton niet alle krabben uit de ton kunnen halen? Waarom gaf
hij maar een paar de kans om op de rand van de ton te zitten. En waarom wekte
hij de verkeerde indruk dat alle krabben kunnen ontsnappen uit de ton? Dus gaan
de vrije krabben met status en positie praten met de eigenaren van de ton. Om
uiteindelijk tot de conclusie te komen dat verblijf in het gezelschap van de
eigenaren van de ton veel aangenamer is dan de moeilijke opgave om de andere
krabben te bevrijden. En zo worden de vrije krabben een buffer tussen de
eigenaren van de ton en de boze krabben in de ton.
Dit verhaal van “The crab
and the crab barrel owners” is geen boodschap van vrijheid en verzoening.
Het is zeker geen verhaal
van Bigi Bondru Brasa Dey.
“The crab and the crab
barrel owners” is een verhaal van afhankelijkheid en tegengestelde belangen.
Het is een verhaal dat in de context van Farrakhan zelf, oproept om als migrant
niet te integreren of te participeren, maar langs de lijn in je eigen
werkelijkheid te blijven staan. Het is een verhaal dat oproept tot zwarte
segregatie en tot afzijdigheid van de rest van de samenleving.
Maar het verhaal van de
krabbenton legt wel een dilemma en een fundamentele opgave voor
migrantenpolitici bloot.
Net zoals bij de schrijver
die hier het burgerschap aanvraagt en roept: Al mijn poriën schreeuwden het uit
bij die heren te willen horen”. En om dat te bereiken bereid was om afstand te
nemen van de groep waar hij uit voortkwam.
Deze conferentie gaat over
de keuze tussen politieke participatie of langs de lijn staan. Wat zijn de
lessen welke wij kunnen leren? Langs de zijlijn zullen wij niet staan.
Maar migrantenpolitici
moeten niet wachten tot zij gevraagd worden, maar verkiezingsstrijd voeren en
de strijd om hun verkiezing willen aangaan. Zij moeten hun plek verwerven via
een open competitie en democratische strijd waarbij zij hun inhoudelijke punten
en visie helder presenteren, de discussie zoeken met politieke vriend en
tegenstander en met iedereen met wie er maar te discussiëren valt.
Migrantenpolitici moeten zelf geknokt hebben voor elke stem die door het
electoraat op hun zal worden uitgebracht, en die stem zelf gaan halen zowel bij
hun eigen natuurlijke achterban als in de samenleving als geheel.
Een migrantenpoliticus die
niet met volle kracht van argumenten persoonlijk heeft gestreden voor een rol
in de politieke, kan nooit zeker weten of hij er op eigen kracht is gekomen, of
op de rand van de ton is gezet om bij de heren te mogen horen.
Hiermee stelde ik mij kandidaat
Amsterdam/Politiek
|
28 November 2009 | 19:26:30
Amsterdam
Zuidoost, 4 september 2009
Geachte
Commissie,
Ik voel mij erg nauw verwant
aan
deze
Zuidoost samenleving. Ik ben trots op alles wat er in de loop van de tijd in
ons
Stadsdeel
tot stand is gebracht. Een erg omvangrijke stedelijke vernieuwing wordt in
technisch
opzicht vrijwel vlekkeloos gerealiseerd. Bewonderenswaardig is het gevoel van
de
bewoners,
dat zij ondanks alle onderlinge verschillen ook één gemeenschap vormen.
Tegelijk
is het vermogen om te leven en te laten leven zonder noemenswaardige spanningen
hier
bijna tot kunst verheven. En niet in de laatste plaats: de bevolking van
Zuidoost – met
name
de jeugd! – loopt letterlijk over van de behoefte om iets goeds van het leven
te maken.
Vaak
zit het tegen, en niet zelden lijkt de drempel naar succes onneembaar. Maar
altijd is
daar
de onwrikbare ambitie en veerkracht die de mensen op de been houdt. Zuidoost is
materieel
niet welvarend, maar rijk door haar mensen.
Dit
jaar woon ik precies dertig jaar in “De Bijlmer”. En als ik mijn dochter met
haar saxofoon zie swingen op het podium van het TorenTijd Festival;
kletspraatjes maak met de mensen op de markt van Reigersbos en in de
Shopperhal; snel een pilsje pak in Bolletrie of Vikaash; een gala modeshow
bezoek in No Limit; langs de lijn sta bij SV Bijlmer of Kismet; de vrolijke
punttenten zie van Kwakoe met de rookpluimen van de barbecue; een stevige wandeling
maak in de mooie natuur rond de Gaasperplas; een deftige ondernemersreceptie of
een rumoerige deelraadsvergadering bijwoon; steeds weet ik dat ik destijds de
juiste keuze
gemaakt
heb door mij definitief te vestigen in dit wonderlijke Stadsdeel, dat door
buitenstaanders
vaak zo slecht begrepen wordt.
Natuurlijk
gaat hier niet alles goed. Sommige dingen zijn zelfs zorgelijk. Op alle grote
economische,
sociale en maatschappelijke thema’s moeten het Stadsdeelbestuur en haar
maatschappelijke
partners dag in dag uit scherp zijn, doortastend beleid maken en in de
uitvoering
vol aan de bak.
Hoewel
ik over het algemeen distantie heb gehouden van de dagelijkse politiek en de
bestuurlijke
praktijk, ben ik de loop van die dertig jaar regelmatig mede de vertolker geweest
van
kritiek en commentaar. Dat heb ik gedaan als belangenbehartiger van het nabij
gevestigde
bedrijfsleven; als bestuurder van maatschappelijke instellingen in de wijk, of
langer
geleden,
als directeur van een jongerencentrum. Maar steeds is mij opgevallen hoe goed
dialoog
en kritiek mogelijk zijn zonder er blijvend verstoorde persoonlijke relaties
aan over te
houden.
Dat is een kostbare kwaliteit van de Zuidoost samenleving die koste wat kost
moet
worden
behouden.
Wat
is mijn motivatie om mijzelf te kandideren? Om te beginnen heb ik uit hoofde
van mijn
bezigheden
veel raakvlakken met de politieke praktijk. Ik heb kunnen ervaren en waarnemen
wat
nodig is om de samenleving goed te laten functioneren. Ook vind ik dat de
optelsom van
al
mijn kennis en ervaring mij goed van pas zal komen om bestuurlijke
verantwoordelijkheid
te
dragen. Verder maak ik deel uit van diverse netwerken, welke waardevol kunnen
zijn als
er
dingen tot stand moeten worden gebracht in het belang van het Stadsdeel. En
tenslotte zit
ik
privé in een levensfase die het mij mogelijk maakt om maximaal te focussen op
het
politieke
werk en soepel om te gaan met de last van een volle agenda.
En
toch is de stap die ik nu richting politiek zet, niet het logische sluitstuk
van een
zorgvuldige
planning. Voor mij is dit primair het gevolg van het feit dat de juiste mensen,
op
het
juiste moment en met de juiste argumenten bij mij langskwamen, waardoor ik in
het
najaar
van 2008 toetrad tot het Regiobestuur van de Partij en waardoor ik mij nu dus
met
deze
beschikbaarstelling tot u richt.
Ik
weet dat er zoals overal elders in de samenleving, ook in Zuidoost stemmen
opgaan om
van
de verkiezingen van 2010 in politiek opzicht een keerpunt te maken. Er hangt
een
stemming
van verandering in de lucht. Er is zorg en teleurstelling en men wil veel
dingen
anders
hebben. Men wil meer resultaten zien op verschillende vitale gebieden die de
bewoners
rechtstreeks raken in hun dagelijkse bestaan. Men is er beducht voor dat
Zuidoost
onevenredig
getroffen wordt door de effecten van de crisis. Helaas een terechte angst.
Onze
partij draagt vanaf de instelling van dit Stadsdeel onafgebroken grote
bestuurlijke
verantwoordelijkheid
en heeft daarbij sommige dingen goed, maar andere zaken ook minder
goed
gedaan. Het is denkbaar dat velen nu kritisch zullen zijn met het uitbrengen
van hun
stem.
En diegenen die trouw willen blijven aan het gedachtegoed van de PvdA kijken
uit naar
signalen
dat de partij werkelijk bereid is tot herbezinning en zelfkritiek. Al deze
mensen willen
wij
graag behouden. En anderen willen wij voor ons winnen.
Ik
hecht eraan u mee te delen dat ik belangstelling heb voor het vervullen van het
lijsttrekkerschap
van de Afdeling in de campagne voor 2010. Dat zal mij de mogelijkheid
geven
om namens de partij zowel de boodschap van continuïteit als óók het signaal van
verandering
te laten doorklinken. Ik ben tegelijk nieuw en geen onwetende buitenstaander
voor
de kiezers van Zuidoost.
Ik
zal zeer vereerd zijn als u de kwaliteit en het vermogen om de kar te trekken
in mij zou
herkennen.
In
afwachting van uw reactie verblijf ik met vriendelijke groet,
Biografie Marcel La Rose
Amsterdam/Politiek
|
28 November 2009 | 19:16:32
Ik ben in 1951 geboren in Suriname. In 1974 kwam ik na de middelbare school en een korte
werkcarrière in Paramaribo naar Amsterdam, om Sociale Geografie aan de Vrije Universiteit
te studeren. Sindsdien heeft Amsterdam mij als unieke stad onweerstaanbaar weten te
grijpen. Ik leerde de stad, de regio en de Amsterdammers uitstekend kennen als
vrachtwagenchauffeur voor het bedrijf van de sympathieke heer Opstal uit Purmerend, die
mij een kostbare 20-tonner uit zijn wagenpark toevertrouwde. Met het zware bouwverkeer
heb ik mijn studie deels bekostigd. Ook verdiende ik mijn studiegeld als redactieassistent bij
het dagblad Trouw.
Eind jaren ‘70 verhuisde ik van de veilige studentenflat in Buitenveldert naar de turbulente
Bijlmermeer. In die ooit veelbelovende nieuwe wijk meende men toen de eerste signalen van
gettovorming waar te nemen door de grote toevloed van immigranten. De roep om daar tijdig
iets aan te doen was krachtig. Vanaf de eerste kennismaking met de Bijlmer wist ik dat ik van
dat “sociale experiment” deel wilde uitmaken. Ik kon toen nog niet weten dat dit een
verbintenis voor het leven zou worden.
Medio jaren ’80 ging de Bijlmermeer door een ernstige sociale crisis van armoede, drugs en
criminaliteit en werd ik directeur van het toenmalige Jongerencentrum Kwakoe. In die
organisatie wist ik nieuw elan te brengen. Het lukte mij voor Kwakoe een nieuwbouwpand te
realiseren. Het Kwakoe Zomerfestival werd gemoderniseerd, uit de illegaliteit gehaald en
verwierf credibility. In die periode nam mijn organisatie actief deel aan het eerste Politie-
Minderheden overleg van Nederland.
In 1991 verliet ik Kwakoe weer. Ik was door mijn intensieve contacten met het bedrijfsleven
een logische kandidaat geworden om de leiding te nemen over de nieuw opgerichte
Bedrijvenvereniging Amsterdam Zuidoost (VAZO), waarin de ondernemers van het toen nog
prille kantorengebied Amstel III zich organiseerden. Mijn opdracht was simpel: help van dit
kantorengebied het meest vooruitstrevende van Nederland te maken en van deze jonge
ondernemersvereniging de meest eigentijdse belangenbehartiger. Deze prachtige functie
heb ik 16 jaar bekleed. Eigentijds betekende voor de Vereniging behalve een nieuwe visie op
het ruimtelijk-economische functioneren van het bedrijfsleven, óók een grote maatschappelijke
betrokkenheid. Daarvan mocht Zuidoost als naaste buur met voorrang profiteren.
Hoogtepunt was de periode van het Arena Initiatief, waarbij alles op alles werd gezet om de
bittere ervaringen en diepe politieke en sociale verdeeldheid te herstellen na de periode van
het Zwart Beraad, de uiting van breed maatschappelijk verzet tegen werkloosheid en
uitsluiting. Van dit Arena Initiatief ben ik zes jaar parttime projectleider geweest, met als taak
de uiterst diverse partijen van overheid, bedrijfsleven, arbeidsmarkt-intermediairs, onderwijs,
maatschappelijke instellingen en grassroot-organisaties in een hechte coalitie bijeen te
brengen en concrete projecten effectief in gang te zetten.
Voor mijn eigen Bedrijvenvereniging wist ik intussen fusies te bewerkstellingen met de
ondernemersverenigingen van Ouder-Amstel en van Diemen, waardoor hier het grootste
aaneengesloten zakelijke netwerk van de regio kon ontstaan.
In 2000 was ik bedenker en
medeoprichter van het Ondernemersnetwerk De Ontmoeting. Bij De Ontmoeting zijn vrijwel
alle ondernemersverenigingen in de Amsterdamse regio, inclusief Diemen, Ouder-Amstel en
Amstelveen aangesloten.
Vanaf 2000 heb ik geleidelijk mijn werkzaamheden voor de ondernemersverenigingen
verminderd en in 2008 geheel beëindigd. Van de Stichting De Ontmoeting ben ik nog altijd
directeur.
Momenteel verricht ik freelance werkzaamheden voor verschillende
opdrachtgevers, waaronder ook het Stadsdeel Zuidoost. Voorbeelden van opdrachten zijn:
• Projectleider voor Amsterdam in de landelijke MKB Minderheden Arbeidsmarkt
campagne (2001/2002)
• Adviseur van de Rotterdamse deelgemeente IJsselmonde bij de herstructurering van de
bedrijvenparken De Laagjes, Hordijk en Stadionweg (2002 – 2004)
• Projectleider Groot Gebiedsonderzoek Toekomst Bedrijfsleven Zuidoostlob (2006-2007)
• Begeleiding van vijf sportverenigingen in Zuidoost naar de toekomstige
sportaccommodaties van het nieuwe Bijlmerpark (momenteel)
Mijn maatschappelijke functies zijn zeer divers geweest:
In 1987 was ik voorzitter van de kandidaatstellingscommissie voor de PvdA bij de eerste
deelraadsverkiezingen van dit Stadsdeel.
Daarna gingen mijn politieke activiteiten op een
laag pitje. Sinds 2008 ben ik lid van het Stadsregiobestuur van de PvdA Amsterdam.
Begin jaren ‘90 werd ik voorzitter van het bestuur van de toen nog brede Scholengemeenschap
Augustinus College in Zuidoost. Het Augustinus College werd mede door mij
geleid door het schaalvergrotingsproces van het voortgezet onderwijs, waarbij de ISA
Scholengroep (het tegenwoordige Amarantis) werd gevormd. Ik maakte deel uit van het
oprichtingsbestuur van ISA en was als secretaris verantwoordelijk voor de integratie van de
administraties en secretariaten van dertien scholen.
In de loop van de tijd heb ik bestuurlijke functies vervuld voor onder meer Kringloopbedrijven
en werkbedrijven voor ex-RIAGG patiënten. Van de toenmalige NV Werk, destijds de
beheerder van de melkertbaan-budgetten in Amsterdam, ben ik commissaris geweest.
Geruime tijd ben ik bestuurder geweest van de Dans en Showmusical opleiding Lucia
Marthas. Tijdens mijn bestuurslidmaatschap verwierf deze academie met succes de
Rijkserkende HBO-status en werd een fusie doorgevoerd met de Hanzehogeschool
Groningen, waar een volledige nevenvestiging van de academie werd opgericht.
Van de Amsterdamse Raad voor de Stadsontwikkeling, het officiële adviesorgaan van de
Gemeente Amsterdam op ruimtelijk/planologisch gebied, ben ik twee termijnen van vier jaar
lid geweest (2000 – 2008).
Ik ben enige jaren lid geweest van De Bouwmaatschappij, de adviesraad van Woningcorporatie
De Key.
In Amsterdam Zuidoost zelf ben ik namens het Stadsdeel commissaris geweest van het
geprivatiseerde Bijlmersportcentrum.
Momenteel ben in voorzitter van de Raad van Toezicht van de Muziekschool
Zuidoost/Leerorkest en voorzitter van de Stichting Jeugdtennis van Tine Slager, die voor
haar belangeloze werk voor de Zuidoost jeugd een speldje van verdienste ontving van het
Stadsdeelbestuur.
In mijn vrije tijd doe ik stagebegeleiding voor studenten Commerciële Economie van de
HVA/HES en begeleid ik jonge mensen in hun ambitie om zelfstandig ondernemer te
worden.
Ik maak deel uit van De Amsterdamsche Kring, een gezelschap met lidmaatschap van 300
Amsterdammers, met als missie de “Groei en Bloei van Amsterdam".
Amsterdam is zo mijn stad geworden en “de Bijlmer” mijn woonplaats, waar ik mijn kinderen
heb opgevoed en waar ik vermoedelijk nog lang zal blijven wonen.
